|
|
|
Αφορμή για το συγκεκριμένο post δόθηκε μετά την παρακολούθηση της υπέροχης ταινίας του Barry Jenkins, "Medicine for Melancholy". Μια ταινία του 2008, γυρισμένη στο πανέμορφο San Francisco, με εξαιρετική φωτογραφία και διάχυτη ευρωπαϊκή αισθητική.
Μια ιστορία 2 νεαρών αφροαμερικανών που ένα one night stand τους φέρνει εν τέλει πιο κοντά απ' ότι θα περίμεναν. Μοιράζονται πράγματα, σκέψεις και προβληματισμούς (κυρίως φυλετικούς) βολτάροντας σε δρόμους, μουσεία και bars του San Francisco.
Και πάμε τώρα στο θέμα μας...Σε κάποια φάση προς το τέλος της ταινίας, ο πρωταγωνιστής σ' ένα ξέσπασμά του σχετικά με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η μαύρη κοινότητα απ' τον υπόλοιπο κόσμο αναφέρει ως επιχείρημά του, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι δεν υπάρχουν "μαύρα" indie μουσικά groups. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ιδιαίτερα...Περικλείεται όντως στο ευρύτερο θέμα των κοινωνικών αποκλεισμών ή απλώς είναι αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτισμικής κουλτούρας;
Έπεσα πάνω σ' ένα σχετικό άρθρο των New York Times, που προσεγγίζει πολύ εύστοχα αυτή την ιδιάζουσα, όπως τείνει να εξελιχθεί, σχέση των αφροαμερικανών με τη rock μουσική και ιδίως με το indie, τόσο ως attitude όσο και ως μουσικό είδος.
Η αλήθεια είναι πως ο αριθμός των ανεξάρτητων αφροαμερικάνικων groups είναι αρκετά περιορισμένος. Ειδικά αν επικεντρώσουμε στο σύνολο των μελών ενός group. Υπάρχει βέβαια η προεξέχουσα περίπτωση των TV On the Radio που είναι ίσως το μοναδικό "indie-rock-black" group (μ' ένα μόνο λευκό μέλος στη σύνθεσή του).
Από εκεί και πέρα, φυσικά και υπάρχουν ορισμένα groups της ευρύτερης indie σκηνής με έγχρωμους frontmen ή μέλη, όπως οι βρετανοί Bloc Party (Kele Okereke), O' Children (Tobias O'Kandi) και Lightspeed Champion (aka Devonte Hynes), οι Kαναδοί The Dears (Murray Lightburn) και οι λιγότερο γνωστοί, μα τόσο απολαυστικοί Ninjasonik (Reverend Mcfly, Telli Gramz).
Σταγόνα στον ωκεανό της μουσικής θα μπορούσε να πεί κανείς και να προβληματιστεί ακόμη περισσότερο. Απο εκεί και πέρα όμως, δεν νομίζω πως μιλώντας ειδικά για την ανεξάρτητη μουσική σκηνή μπορούμε να κάνουμε ακόμη λόγο για φυλετικούς ή όποιου άλλου είδους αποκλεισμούς. Δεν μπορώ να το συλλάβω ουτε καν σαν σκέψη.
Η μουσική, με την αρωγή του internet, είναι πλέον ελεύθερη να ταξιδεύει απ' άκρη σ' άκρη, να απευθύνεται σε τεράστια ακροατήρια και να διαδείται άμεσα, αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι με όρεξη, ιδέες και κυρίως απελευθερωμένοι απο κάθε είδους (κληρονομικό ή επίκτητο) "θεωρητικό" τροχοπέδη.
Grigoris Papadopoulos
(greg1510.blogspot.com)
|
