Μπάντα με μικρή διάρκεια ζωής (δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά άλλωστε), μπάντα όμως που έμεινε στην ιστορία ως μία από τις αυτές που καθόρισε την ροκ, που την αναβάθμισε, που έκανε το ροκ τρόπο ζωής. Η μισή μαγεία των Doors φαίνεται μελετώντας το όνομα τους. Προερχόμενο από τον τίτλο του βιβλίου του Huxley «the doors of perception» o Morrison εμπνεύστηκε και τον τίτλο της μπάντας του, πιστεύοντας πως οι ψυχοτρόπος ουσίες είναι το μέσο για να διευρύνουμε τους πνευματικούς μας ορίζοντες. Η άλλη μισή μαγεία είναι στα υπέροχα πλήκτρα που έπαιζε ο Ray Manzarek (συνιδρυτής των doors), αυτή η άκρως ψυχεδελική διάσταση που έδινε σε κάθε τραγούδι, ενώνοντας την ποίηση του Morrison με την μαγεία της μουσικής.

Η αγάπη και η εξύμνηση της ήταν ο κύριος σκοπός της μπάντας, και αυτό που εγώ γουστάρω σε αυτήν είναι η ρομαντικότητα που αποπνέει ακόμα και σήμερα κάθε της τραγούδι. Μακριά από κάθε πολιτική σκοπιμότητα, οι Doors, έδειξαν στον κόσμο την βαρύτητα του έρωτα στην ζωή, την αναγκαιότητα  των ονείρων αλλά και του πάθους καθώς και την σημασία που έχουν οι προσωπικοί δαίμονες σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Αυτό πρέσβευε λίγο πολύ ο Morrison. Από κάθε στίχο, από κάθε νότα, από κάθε τους συναυλία ή συνέντευξη καταλαβαίνει ο κόσμος πως οι Doors υπήρξαν κάτι διαφορετικό. Κάτι αντιδεοντολογικό, ένα διάλλειμα της λογικής για να βασιλεύσει το συναίσθημα., ίσως το μοναδικό συγκρότημα που άφησε τόσο μεγάλο φιλοσοφικό εκτόπισμα πέρα της μουσικής του.

Μεγάλο κομμάτι της ζωής των Doors (και ειδικότερα του Morrison) ήταν οι ουσίες. Θα ήταν ψέμα για όποιον υποστηρίξει πως τα ναρκωτικά δεν έπαιξαν ρόλο στην ζωή και την συμπεριφορά του Τζιμ. Σαν ποιητής άλλωστε, του άρεσε να κάθεται και να γράφει, να μιλάει για πράγματα που δυστυχώς υπ’ άλλες συνθήκες δεν ένοιωθε σε τέτοιο βαθμό, να μιλάει για τον έρωτα και το σεξ, για την μαγεία και τον ρομαντισμό, για  το φεγγάρι και αστέρια.. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, ήταν διαφορετικά. Θεωρούσαν γοητευτική την ζωή του Τζιμ, πολλές φορές προσπαθούσαν να τον ακολουθήσουν αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να πιάσουν την τρέλα του. Αυτή ακριβώς η μίξη χαρακτήρων, έκανε το συγκρότημα πολύ δημιουργικό. Σε 6 χρόνια ύπαρξης οι Doors κυκλοφόρησαν 4 άλμπουμ και κάνανε συναυλίες ανά τον κόσμο που άφησαν εποχή. Το τέλος του συγκροτήματος ήρθε κάπως άδοξα με τον Morrison να φεύγει μόνιμα για το Παρίσι. Ίσως όμως και αυτό να ήταν το τέλος που άξιζε σε μία μπάντα όπως οι  Doors και σε έναν άνθρωπο όπως ο Τζιμ.

Έξι μήνες αργότερα ανακοινώθηκε πως οι αρχές βρήκαν τον νεκρό ποιητή, Jim Morrison μέσα στην μπανιέρα του. Ίσως εκεί που είναι τώρα θα γνωρίσει από κοντά όλους αυτούς που τόσο θαύμαζε, από τους καταραμένους ποιητές, μέχρι τους μάγους των ινδιάνων, τους Σαμάνους, και τους υπόλοιπους Αγγέλους. Οι υπόλοιποι Doors όσο μεγάλοι μουσικοί και αν υπήρξανε, δεν καταφέρανε τίποτα χωρίς τον Τζιμ.

Θοδωρής Σωτηρίδης