H Φωνή των ξύλινων σπαθιών ήρθε στην Θεσσαλονίκη στις 27 και 28 Μαρτίου στο stage του μύλου ..κ όπως ήταν αναμενόμενο έσκισε για άλλη μια φορά…ο upnloud ήτανε εκεί…
Φτάσαμε νωρίς πριν καλά καλά ανοίξουν οι πόρτες…Όταν τελικά μπήκαμε φροντίσαμε να κάτσουμε κάπου κοντά .. μπροστά μπροστά…
Ανυπομονησία μεγάλη .Περιμέναμε Κανά 40 λεπτό όταν έσκασε μυτη ο Αλέκος Σπανίδης (ντραμερ) πρώτος.. και ακολούθησαν ο Τόλης Δεληγιάννης (μπασίστας) ο Παύλος, ο κιθαρίστας(δεν θυμάμαι όνομα
) και ο Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα) … πω - πω … ένιωθα σαν να γέμισα ξαφνικά ενεργεία μέσα μου έτοιμος να την ξοδέψω εκείνη την βραδιά … έτοιμος να την ξοδέψω με όλους εκείνους που μαζευτήκαν στο stage ... σαν μια παρέα … όλοι μαζί.
’’Στοιχειωμένο σπίτι’’ ,’’ζεστός αέρας’’ ,μας ζέσταναν για αρχή ενώ συνέχισε με την ακουστική ερμηνεία των ‘’ Ατλαντις ’’, ‘’ φωτιά στο λιμάνι ’’ , ‘’ Βροχοποιός ‘’.Δεν έλλειψε και ο funk ρυθμός με το «άλλη μια μέρα» όπου ο Παύλος έκανε ρομποτικές φιγούρες κλέβοντας την παράσταση ...
‘’ Αερικό ’’ ‘’ χαζοπούλι ’’ ‘’ δεν είμαι από εδώ ’’ και το πολυαναμενόμενο “ Μόχα ” μας ταξίδεψαν με τους στίχους τους..
Ακούσαμε καινούργιους ήχους καινούργια κομμάτια …στο ίδιο style του Παύλου ..μαγικά ταξιδιάρικα παραμυθένια : ΄΄το ποδήλατο΄΄, ΄΄το αυτό΄΄, ΄΄παρατημένη μηχανή΄΄, ΄΄lollipop΄΄, ΄΄όμορφη μέρα΄΄, τα ονόματα των καινούργιων κομματιών. …ο ήχος μας παρέσυρε όπου εκείνος ήθελε ενώ τα ξεσπάσματα που είχε ο Παυλάρας ειτε με τις περιέργειες χορευτικές του φιγούρες είτε με τις μελωδικές του κραυγές μας ξεσήκωναν ακόμα πιο πολύ…..yeah!
΄΄Στο βράχο΄΄ ,΄΄ναυαγός΄΄, ΄΄βροχοποιός΄΄ ,΄΄πολυθρόνα΄΄ , ήταν οι λέξεις-τραγούδια που ακούγονταν πιο πολύ από το κοινό …ήταν λες και ήμασταν μαζί ενωμένοι… οι μουσικοί με το ακροατήριο.. όλοι μια παρέα σαλεμένοι από τους ήχους που ακούγαμε… οι συνευρισκόμενοι νιώθανε κ αυτοί αυτό που ένιωθα και εγώ… μια παρέα… όλοι εδώ .. έβλεπα γύρω μου άτομα 16 -20 χρονών να χοροπηδάνε και 35-40χρονων μεγάλους να τραγουδάνε τους στίχους … τι ωραία που ήταν.. στίχοι και μουσική σε πλήρη συνεννόηση και χημεία… τι ωραία…ένας συναυλιακός χώρος με 500-600ατομα που τους νιώθεις φίλους σου…πως άραγε το καταφέρνει αυτό ? πως?
Όχι μωρέ αν ξαναρθεί δεν θα θέλουμε καθόλου πολύ να ξανά πάμε να το ακούσουμε...
Παυλάρα και β-movies ανυπομονούμε να σας ξανακούσουμε!! Salonica by night yeah!
Σημειώστε επίσης ότι στις 4 Μαΐου κυκλοφορεί και το DVD από τις δύο περσινές ζωντανές εμφανίσεις του - Μάρτιος 2008 - στο θέατρο Απόλλων της Σύρου. Yeah!!
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΠΑΥΛΙΔΗ
Οι γονείς του μετανάστες στη Γερμανία και ο ίδιος μετακομίζει συχνά. Σημαντικό μέρος της ζωής του θα το περάσει στο εξωτερικό με κύριους σταθμούς το Παρίσι και τη Γενεύη. Στην Ελλάδα αρχίζει να δραστηριοποιείται στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90 με το γκρουπ Μωρά στη Φωτιά. Δημιουργικότερη ωστόσο περίοδος στη ζωή του θεωρείται αυτή των Ξύλινων Σπαθιών. Αυτό τόσο λόγω της μεγάλης απήχησης και πλήρους αναγνώρισης από ένα διψασμένο για καλό ροκ ηλεκτρονικό ήχο κοινό όσο και λόγω του ποιοτικού αλλά και ποσοτικού πια μεγέθους του έργου του. Το ταξίδι με τα Ξύλινα Σπαθιά θα διαρκέσει μέχρι και το 2003.
[Επεξεργασία] Παυλίδης και οι B-Movies
Μετά το «χωρισμό» αυτό, ο Παυλίδης αναλαμβάνει πια εξ ολοκλήρου τον έλεγχο της δουλειάς που θα παρουσιάζει. Οι συνεργασίες του με μουσικούς είναι πιο προσεκτικές και τα αποτελέσματα που ακολουθούν βαδίζουν πια χωρίς συμβιβασμούς και φτιασιδώματα στο καλλιτεχνικό και αισθητικό μονοπάτι που επιλέγει ο ίδιος. Συγκροτήθηκε λοιπόν μια νέα ομάδα οι B-movies οι οποίοι θα είναι στο εξής οι συνοδοιπόροι του. Αρχικά μ' έναν μελαγχολικό, ακουστικό, ταξιδιάρικο ήχο που δεν μας είχε συνηθίσει ο Παύλος μέσα από το δίσκο «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» που κυκλοφόρησε το 2004. Όχι ότι το μελαγχολικό στοιχείο δεν εμφανιζόταν και σε πολλά τραγούδια των «Σπαθιών» όπως π.χ. «Κοιτάζω τα σπίτια», «Βροχοποιός» κτλ. απλώς δείχνει να έχει σωρεύσει τεράστια νοσταλγικότητα και θλίψη ακόμα, που μέσα από την ένταση και την «οργή» των «Σπαθιών» ίσως ένιωθε ότι δεν αντικατοπτριζόταν πλήρως στο έργο που παρουσίαζε. Η στιχουργική αλλά και η σύνθεση των τραγουδιών αναδεικνύει την προσπάθεια του Π.Π. να παραμερίσει λίγο την ένταση και το έντονο ρυθμικό στοιχείο που κυριαρχούσε στα τραγούδια των «Σπαθιών». Η ακουστική κιθάρα και διάφορα ακουστικά όργανα (κοντραμπάσο, τρομπέτα) κάνουν την εμφάνισή τους και προσδίδουν ένα τόνο γαλήνης στους εμπνευσμένους στίχους τραγουδιών όπως «Ο κηπουρός», «Η σπασμένη πολυθρόνα», «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» και «Μόχα». Ήταν ένας δίσκος αντίθετα στις προσδοκίες των θαυμαστών και των οπαδών των «Σπαθιών». Με το δεύτερο δίσκο του όμως ο Π.Π. επέστρεψε σε λιγότερο απάτητα γι αυτόν μουσικά μονοπάτια. Ο δίσκος «Άλλη μια μέρα» που κυκλοφόρησε το 2006 έχει τη σφραγίδα του σε κάθε κομμάτι και σε ορισμένα από αυτά η διάθεση για επιστροφή στις (μουσικές) ρίζες του είναι εμφανής. Το ηλεκτρονικό στοιχείο ξαναπαίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ήχο που μας προσφέρει ο Π.Π. και ο ξεσηκωτικός ρυθμός αν και όχι τόσο «στενά» ροκ όσο παλιά συνεχίζει -ή μάλλον ξαναρχίζει- να συναρπάζει. «Όσο μικραίνω», «Θεριστές», «Άλλη μια μέρα» είναι τα πλέον αντιπροσωπευτικά παραδείγματα του παιξίματος που κυριαρχεί στο δίσκο ενώ δε λείπουν και πιο αργα κομμάτια όπως π.χ. ο «Κοραλλένιος Βυθός» και το «Super star».
Σε όλη του την πορεία ο Παύλος Παυλίδης είναι ένας καλλιτέχνης που πειραματίστηκε, ρίσκαρε στον ήχο του αλλά πάντα διατηρώντας μια υψηλή αισθητική στο έργο του αλλά και μια καλλιτεχνική ηθική αρνούμενος την αστερόσκονη που αφειδώς προσφέρουν τα ΜΜΕ σε ροκ μπάντες. Συνεχίζει το δικό του ταξίδι στην ροκ σκηνή που «...δεν έχει τέλος...».
