|
Την Παρασκευή 8 Μαΐου, με πανσέληνο και ανοιξιάτικο νυχτερινό αέρα στα πανιά της Fabia, πήρα το δρόμο για το Principal Club, όχι για μένα αλλά για το φουκαριάρη τον Κωστή Καρατζιά που του το υποσχέθηκα.
Τους Firewater δεν τους ήξερα μέχρι τότε. Τους «δικούς μας» Sleeping Pillow, φίλους από το myspace, δεν τους είχα ακούσει «ζωντανά», οπότε πήρα των οματιών μου και να ‘μαι 10 η ώρα ακριβώς έξω από το συναυλιακό χώρο.
Με το που πήρα τη στροφή του Ρυσίου, αρχίζω τα «νοερά» κουμάντα μου για το άριστο παρκάρισμα που θα μου εξασφάλιζε εύκολη αποχώρηση στο τέλος της συναυλίας. Όσο πλησίαζα το χώρο τόσο μια περίεργη ηρεμία επικρατούσε. Άρχισα να ψάχνομαι. Ρε μπας και έκανα λάθος τη μέρα? Μήπως έφτασα νωρίς? Μπαααααααα, τίποτα από όλα αυτά…ΜΟΝΟ ΛΙΓΟΙ και στη συνέχεια θα διαπίστωνα ΚΑΙ ΚΑΛΟΙ!
Προωθήθηκα στο μπαρ για μπύρα, βολεύτηκα στο σκαμπό και σε πέντε λεπτά ανέβηκαν στη σκηνή οι Sleeping Pillow! Έπαιξαν 5 ή 6 κομμάτια, που ήταν αρκετά για να ξετυλίξουν το στυλ και τις δεξιότητες τους σε αυτό που και οι ίδιοι αποκαλούν μίξη ελληνικής και ανατολικής παραδοσιακής μουσικής με το ψυχεδελικό ροκ. Στιγμές – στιγμές έτσι που ο Nomik έπαιζε στη σκηνή «δείχνοντας» μας με τη βάση του μικροφώνου, μου θύμιζε τo Jim Morrison, ……αλλά πάλι μπορεί να ήταν και η ιδέα μου! By the way, τα φώτα ήταν εξαιρετικά όση ώρα βρίσκονταν στη σκηνή!
Μετά διάλλειμα για τις απαραίτητες προσαρμογές στα όργανα, κι άλλη μπύρα, και εν τω μεταξύ τα ηχεία να παίζουν το «…ταμπα τουμπα τάραρα, ταμπα τουμπα ταραραρα, μπρος γκρεμός, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, είναι ηηηη, η αγάπη μου για σένα….» χωρίς πλάκα! Και μένα να με ζώνουμε τα φίδια…
Ευτυχώς, μετά από λίγο εμφανίστηκαν στην σκηνή οι πολύ-αναμενόμενοι αρχηγοί της gypsy – punk rock σκηνής στην Αμερική, και όλα πήραν το δρόμο τους. Ο Tod A στα κέφια του, μας σύστησε τον καινούργιο φίλο στην μουσική κολεκτίβα τον Jasmeet Singh Bhambra από το Δελχί που έπαιζε στα κρουστά, ο Brian Drye στην τρομπέτα, ο Adam Scheflan και ο Jaro Milko στις κιθάρες, ο Tamir Barzilay στα ντραμς, και οι Simone Aubert και Nadan Rojinic ευθύνονται για ότι ακολούθησε… Οι συνήθως αμήχανοι πιστοί, τα έδωσαν όλα χορεύοντας από την αρχή ως το τέλος στο ρυθμό των τραγουδιών της Χρυσής Ώρας (Golden Hour) της πιο πρόσφατης και καλλίτερης δισκογραφικής δουλειάς τους.
Έτσι για την ιστορία ο Tod A ζει με μια βαλίτσα στο χέρι, ταξιδεύει, γράφοντας ιστορίες και μουσικές μέσα σε δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων με ανθρώπους που συναντά στο δρόμο του …..
Μπράβο παιδιά να μας ξανάρθετε!
-frufruka-
|
