Identities of the artists:
Ο Γιάννης Σταμενίτης απευθύνεται στο θεατή με αμεσότητα. Επεξεργάζεται τα έργα του με τεχνολογικά μέσα, αλλά παράλληλα χρησιμοποιεί την απλή γραμμή του μαρκαδόρου, ως γραφή που προσαρμόζεται σε οποιοδήποτε υλικό. Καταφέρνει να εντάσσει στις συνθέσεις του ετερόκλητα υλικά -εκτός από την δεδομένη απόδοση του χρωστήρα- και να τα μεταβάλει σε ένα αυτοβιογραφικό στοιχείο. Το ίδιο το επαναχρησιμοποιούμενο από άλλη εποχή υλικό, γίνεται αναφορά στο χρόνο και το διηνεκές και ο Σταμενίτης το ενστερνίζεται, όπως και την τεχνολογία της σύγχρονης μεταβιομηχανικής εποχής. Προσαρμόζει τα ανόμοια αυτά στοιχεία με ευέλικτο τρόπο προβάλλοντας την αντίθεση του παλαιωμένου σίδερου με την υψηλή τεχνολογία ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να ορίσει τη θέση του στον κόσμο. Τα ποικιλοτρόπως ανά-ζωγραφισμένα (αυτό)πορτραίτα του, με εκφραστική πληρότητα, ανά-δημιουργούν το περιβάλλον από το οποίο προέρχονται. Αντικρούονται με τη γνωστή περιγραφή της καθημερινότητας, επισημαίνοντας την κυριαρχία της γραφής και του λόγου.
Τα «υφαντά» ήταν μια μορφή συλλογικής επικοινωνίας της προβιομηχανικής εποχής, που βρισκόταν σε διαρκή αλληλεπίδραση με τους μηχανισμούς της αγοράς και τα συστήματα για την προβολή συμβολικών μορφών σε μαζική παραγωγή. Παρήγαγαν νοήματα και σύμβολα που εξελίχθηκαν ως τις νεότερες εποχές.
Η Παναγιώτα Ανδριάκαινα επαναπροσδιορίζει με το έργο της και τον τρόπο δημιουργίας του, την παραδοσιακή χρήση της κλωστής και της υφαντικής δυνατότητας, και συνειρμικά δημιουργεί μύθους μιας αντεστραμμένης και ενίοτε μονόχρωμης κοινωνικής πραγματικότητας. Η ίδια σημειώνει για το έργο της: «Κουβάρια σκέψεις κλωστές. Γραμμές όρια τάχατες ανυπέρβλητα. Λέξεις από ιστορίες ζωής μπερδεμένες. Αν η ζωή ήταν κλωστή, θα ήταν μάλλον τεντωμένη. Κι αν οι σκέψεις ήσαν κουβάρια, θα ήσαν σίγουρα πολύχρωμες. Παρόλα αυτά, δεν θεωρώ το μονόχρωμο μονότονο. Ούτε το τσαλακωμένο αποτυχημένο. Αυτά είναι όλα και όλα. Ιστορίες ζωής, κουβάρια μπερδεμένα, κλωστές αφηγήσεις εικονογραφημένες. Εντατικά πρόσωπα σε διαμαρτυρία. Μάρτυρες αγωνίας. Και η Αριάδνη; Είναι άραγε μύθος ο μίτος; Θα καταφέρουν να βγουν από το λαβύρινθο και να βρουν το δρόμο της επιστροφής στο μέλλον;”
Ο Άκης Καράνος χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ λέει ότι: «ξαναχρησιμοποιεί υπαρκτά (πολιτισμικά) σκουπίδια σε μια διαδικασία αποκαθήλωσης των συμβόλων. Σαρκασμός για όποια βεβαιότητα, απορία για τους νικητές (δεν τους είδα ποτέ), λατρεία για τις διαψευσμένες προσδοκίες, προσπάθεια επαναπροσδιορισμού σχέσης έργου-εμπορεύματος - έχοντας ως πρώτη ύλη προϊόντα υποκουλτούρας, όπως κόμιξ, αφίσες, διαφημίσεις, προβληματισμούς και ήρωες, από περιοδικά life - style. Απλές ηλίθιες ιστορίες με πικρό χιούμορ, ειρωνεία, ειλικρινή θαυμασμό και απορία αναζήτησης προσωπικής θέσης/ρόλου σε μια πραγματικότητα που σου επιβάλλεται με όρους εμπορικής συναλλαγής».
«Υλικά μου είναι τα μεταποιημένα αντικείμενα που έχω βρει και ατόφια αντικείμενα που έχω αγοράσει και έχω μια βιωματική σχέση μαζί τους, αναζητώντας τα όρια της ελευθερίας του λόγου. Αυτό που οι ρομαντικοί λένε επικοινωνία. Εγώ ξέρω πως μέσα μας έχουμε αίμα και διάφορα άλλα αηδιαστικά πράγματα που μυρίζουν άσχημα και αυτό είναι θαυμάσιο».
Στις 15 Νοεμβρίου, το Refresh Magazine θα παρουσιάσει τον Άκη Καράνο.
www.refreshmagazine.gr
Πού: Χώρος 18
Πότε: 1 Νοεμβρίου έως 19 Νοεμβρίου 2011
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή: 12.00 – 14.30 και 18.30 – 21.00 & Σάββατο: 12.00 – 15.00
Τιμή εισόδου: Δωρεάν
Info: www.choros18.com