Δανείζομαι και παραφράζω λίγο τα λόγια του φίλου μου του Δημήτρη, από μια κουβέντα που είχαμε πρόσφατα.
Η αγορά ενός δίσκου, είτε αναλογικού είτε ψηφιακού ήταν ιεροτελεστία. Ακόμα και η θεογκόμενα της τάξης να σου έλεγε να πάτε για καφέ, εσύ καιγόσουνα να πας σπίτι, να κόψεις τις ζελατίνες που σε χώριζαν από την μέθεξη με την μουσική. Και όταν άρχιζε να παίζει θα σταματούσε μόνο όταν είχες μάθει ακριβώς τον κάθε στίχο.
Τι χαρά και αγαλλίαση πρόσφερε η ανακάλυψη πως το τραγούδι που προβάλλεται σαν single στο MTV δεν πιάνει μια μπροστά στα δύο τελευταία τραγούδια του δίσκου, και με περισπούδαστο ύφος το ανακοίνωνες στους κολλητούς σου, που δεν καιγόταν και ιδιαίτερα να το μάθουν.
Ας περάσουμε όμως στο παρόν. Μέσω του διαδικτύου διακινείται ασύλληπτος όγκος πληροφοριών σε ότι αφορά την μουσική. Και όμως εκτιμώ ότι η μουσική μας γνώση και εμπειρία γίνεται πιο φτωχή. Και θα έρθεις αγαπητέ αναγνώστη και εύλογα θα με ρωτήσεις «Γιατί ρε μεγάλε, ξέρεις πόσα giga έχω στον δίσκο μου?» Να τα έχεις και να τα χαίρεσαι, αλλά τα έχεις ακούσει πραγματικά; Έχεις ολοκληρωμένη άποψη για τις δουλειές των καλλιτεχνών που εντάσσονται στις «κατεβασίες» σου ή απλά κατέβασες τη «κομματάρα» και τα υπόλοιπα απλά θα γεμίζουν τον σκληρό σου; Μου έπαιρνε πάνω από τέσσερεις ακροάσεις του δίσκου για να αποφασίσω ποια ήταν η κομματάρα και συνήθως ήταν αυτό που δεν είχε παίξει πότε σε ραδιόφωνο.
Πάμε λίγο πιο πέρα, ξέρουμε τι είναι αυτό που ακούμε;
Μήπως αυτό που έχουμε στο μυαλό μας σαν αυθεντικό και σαν ιδιοφυές έχει γραφτεί λίγο πιο παλιά; Ένα από τα βράδια που χάριζα απλόχερα τις μουσικές μου στον λαό (χεχε) σε κάποιο μπαρ, έπαιξα το Walk on By του Burt Bacharach στην εκπληκτική εκτέλεση του Isaac Hayes. Ένα τυπάκι με ρώτησε γιατί δεν παίζω το αυθεντικό από τους Wu-tang-Clan. Σπίτι ανακάλυψα ότι η εν λόγω (και σημειωτέο σεβαστή) μπάντα είχε δανειστεί ένα δείγμα.
Το παλιό δεν είναι απαραίτητα ξεπερασμένο, το ρετρό δεν είναι μόνο μόδα.
Μήπως σε ότι αφορά την μουσική, πρέπει να πάμε πίσω ώστε να κοιτάξουμε πιο καθαρά μπροστά;