Συν τοις άλλοις, δεν είχε προηγηθεί φρεσκάρισμα της δισκογραφίας των Σκωτσέζων – στην πραγματικότητα είχα μήνες να ακούσω παλιότερο άλμπουμ τους˙ το “Hardcore will never die..” ήταν αρκετά καλό για να μη μας κάνει να νοσταλγήσουμε παλιότερες εποχές στη δισκογραφία τους. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, βρεθήκαμε με μια μπύρα στο χέρι να παρακολουθούμε τους (ήδη δεκαπέντε λεπτά επί σκηνής) Γάλλους Kwoon οι οποίοι ήταν εκεί ακριβώς για κάτι τύπους σαν εμένα με πρόβλημα συγχρονισμού: μεταξύ άλλων, να μας ετοιμάσουν για τη συνέχεια. Πριν συνεχίσω, να ευχηθώ κάθε συναυλία να ξεκινάει όπως αυτή: στην ώρα της.
Οι Kwoon λοιπόν επιβεβαίωσαν την μουσική τους ταυτότητα δίνοντας ένα σχεδόν ωριαίο σόου γεμάτο από αργόσυρτες μελωδίες που χτιζόντουσαν υπομονετικά μέχρι να πέσουν πανηγυρικά από τα βίαια ξεσπάσματα των δημιουργών τους. Η περιγραφή μοιάζει με ιστορία κακοποίησης, αλλά το μόνο πράγμα που κακοποιήθηκε ήταν η υπομονή μας από το ακατάσχετο κουτσομπολιό των παρευρισκόμενων. Δεν χρίζει περαιτέρω ανάλυσης, απλά να πούμε ότι οι Kwoon δεν είναι μια ακόμα random support μπάντα και ότι θα έπρεπε ο κόσμος να το προσεγγίσει διαφορετικά. Στα της εμφάνισης, δεν υπήρχε προφανές highlight, ούτε καν το I lived on the moon που το περίμενα πιο εκρηκτικό στο -υποτιθέμενο- γκραν φινάλε του. Εν κατακλείδι: σούπερ support, στόχος επετεύχθη, διάθεση έτοιμη.
Οι Mogwai δεν θα μπορούσαν να βρουν πιο κυριολεκτικό τίτλο για να ανοίξουν τη συναυλία τους. White noise. Κιθάρες η μία πάνω στην άλλη, ένα μίγμα συχνοτήτων, βρωμιάς, μπασένιου τοίχου και απρόσμενα υψηλής έντασης. Και όταν λέω υψηλή ένταση το εννοώ. Ο ήχος ήταν τόσο δυνατός που ενθάρρυνε το αίσθημα απομόνωσης από τα πάντα. Χρόνος σταματημένος, χώρος περιορισμένος. Αν υπήρξε μια φορά στην συναυλιακή ζωή μου που παρακαλούσα ο ήχος να ήταν απλά τέλειος, αυτή ήταν τώρα. Με δεδομένο το μουσικό τους δέσιμο, οι Σκωτσέζοι ντύνανε με γρανίτη τις συνθέσεις τους, στόλιζαν τις μελωδίες τους τόσο που τελικά τις έκρυβαν και στο τέλος τις κοπανούσαν με βία, λύσσα και μανία. Ταξίδι, ψυχεδέλεια, προσήλωση. Τα τεχνικά προβλήματα που υπήρχαν στους Kwoon μας ενόχλησαν και στην αρχή του σετ των Mogwai αλλά διορθώθηκαν/καλύφθηκαν επαρκώς στη συνέχεια. Ένα θέμα που πάντα ενοχλεί όταν παρουσιάζεται και ενώ προσωπικά δεν μου έμεινε γκρίνια, υπήρξε κόσμος που αποχωρώντας έκανε παράπονα.
Στα πιο ειδικά, η επιλογή των κομματιών δεν παρέκκλινε από αυτά που περίμεναν όσοι είχαν τσεκάρει προηγούμενα setlist της ίδιας περιοδείας, με το τελευταίο τους άλμπουμ να παίρνει αυτονόητο προβάδισμα με έξι κομμάτια από τα δεκαπέντε του συνόλου (ομολογουμένως ικανοποιητική -έως μεγάλη- διάρκεια). Λάτρεψα το We’re no here με την αυτιστική επανάληψη της μελωδίας, εννοείται το Rano Pano το οποίο επιβεβαίωσε τις προβλέψεις μας για απόλυτα συναυλιακό κομμάτι ειδικά με τις εντάσεις (επαναλαμβάνω) με τις οποίες μας διέλυσαν οι Mogwai. To κλείσιμο με το Batcat επιβεβαίωσε τον λόγο για τον οποίο περιοδεύουν οι Σκωτσέζοι: να ταΐσουν τον κόσμο με αγνό οργιώδη κιθαριστικό θόρυβο. Όπως είπε και o Stuart Braithwaite ερωτώμενος για την μετάφραση του Rano Pano: “It doesn’t mean anything, it’s just noises..”
