Καλοκαιριάτικα να γράφω για το "The Tree of Life"... Aλλά ναι, μου άρεσε και είναι τουλάχιστον άξια αναφοράς. Η αίσθηση που σου αφήνει πάντως είναι ανολοκλήρωτη. Για 138 λεπτά γνώρισες τις δύο οδούς που ο Malick θέλει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή του να ακολουθεί. Αυτόν της Φύσης, δηλαδή της εγωκεντρικής αντίληψης και της εξουσίας, ή αυτόν της Χάρης, δηλαδή της αγάπης και όλων αυτών, καλών ή κακών, που πηγάζουν από αυτήν. Για να περιγράψει τις δύο παραπάνω κατευθύνσεις χρησιμοποιεί την δύναμη της φωτογραφίας, παρεμβάλλοντας αναρίθμητες φωτογραφίες του μικρόκοσμου, του μεγαλόκοσμου, της χλωρίδας και της πανίδας, δίνοντας σε όλο αυτό μια κοσμική διάσταση, εξυμνώντας την γέννηση και τον θάνατο του κάθε μορίου μέσα στο αχανές σύμπαν. Παράλληλα χρησιμοποιεί ένα 50s οικογενειακό πορτραίτο για να απεικονίσει την αγάπη, την υποταγή, την αδικία και οτιδήποτε άλλο συναντά ένας άνθρωπος στο πέρας της γλυκόπικρης και γεμάτο αντιθέσεις ζωής του. Το πρόβλημα είναι πως όλα τα παραπάνω απεικονίζονται άναρχα, με την ταινία κάποιες στιγμές να παίρνει την μορφή οικογενειακού δράματος, ενώ τις άλλες να μας παρουσιάζεται ως ντοκιμαντέρ. Ως αποτέλεσμα η αφήγηση να είναι κατακερματισμένη, και το σενάριο αναιμικό δίνοντας στον θεατή την ιδέα πως αυτό που βλέπει είναι φλύαρο, πομπώδες και απαιτητικό. Ακριβώς αυτά δηλαδή που δεν χαρακτηρίζουν το ίσως μεγαλύτερό του δημιούργημα ονόματι "Badlands".
Ως αυστηρά υπαρξιακή ταινία θέτει πολλά και πολύπλοκα φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα, αλλά μέσα σε ένα τέτοιο δυσνόητο και πολυεπίπεδο περιβάλλον ανάπτυξης που ο Malick αποφασίζει να εναποθέσει τους υπαρξιακούς του προβληματισμούς, τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Και αυτό δεν είναι το θέμα, εφόσον αντικειμενικά τα περισσότερα κοσμοθεωρικά ζητήματα παραμένουν άλυτα, αλλά και ο Malick δείχνει να αδυνατεί να καταλάβει ή να αφήσει στην τελική το δικό του προσωπικό στίγμα πάνω σε αυτά ώστε να τα καταλάβει ο θεατής που θέλει να καταλήξει.
Η εικόνα της ταινίας είναι εκπληκτική, συναρπαστική και ελεγειακή. Αφήνει ένα λυρικό, βαθύτατα αλληγορικό άρωμα πάνω στο έργο και σε συνδυασμό με την κλασική μουσική χτίζει ένα επιβλητικό ύφος που στιγματίζει και επηρεάζει ολόκληρη την ταινία. Οι ερμηνείες, κυρίως των παιδιών και της συζύγου (Jessica Chastain) είναι καθηλωτικές. Το σενάριο να παρουσιάζε μια καλύτερη δομή, με αρχή και τέλος, και ο δημιουργός να έβαζε τις σκέψεις και την οπτική του πάνω σε αυτές σε μια σειρά θα μιλούσαμε για μια τεράστια ταινία. Εκτός αν μπροστά στο θαύμα και στο μεγαλείο της ζωής σηκώνει και ο Malick τα χέρια ψηλά...